Joep Vossebeld ©

  1. Keeping up with the Joneses

    Elke Lutgerink, Chantal Le Doux & Keetje Mans

    1 november 2020 - 21 februari 2021 | Odapark Center for Contemporary Art, Venray

    .

    Keeping up with the Joneses is een samenwerking van Chantal Le DouxElke Lutgerink en Keetje Mans: drie kunstenaars die elkaar al jaren kennen. Ze bezoeken elkaars atelier, bekritiseren elkaars werk en wisselen ideeën uit. Een artistieke verwantschap die leidde tot vriendschap, maar nog niet eerder tot een gezamenlijke tentoonstelling. Een drietal dat met gemak van de gebruikelijke labels kan worden voorzien:

    Drie Vrouwelijke Schilders. Intiem en Schilderachtig. Dromerig en Monumentaal. Kunstenaressen. Duister en Feeëriek. Huiselijk. Vakkundig.

    Maar is het nodig om hen op deze manier te framen? Kunst en identiteit lijken steeds meer samen te vallen, wie je bent is wat je maakt. Is identiteit daarmee een artistieke prestatie? Moeten we hun levenswandel en biografie kennen om hun werk te kunnen waarderen?

    Voor deze tentoonstelling proberen Chantal, Elke en Keetje hun publieke identiteit en alle bijbehorende bagage los te laten. Het is al moeilijk genoeg om je masker even te laten zakken voor twee vrienden, toch willen ze de bezoeker daar ook deel van laten uitmaken. Ze nodigen je uit in hun binnenwereld, van ideeën, twijfels en vragen. Een kijkje achter de schermen van een artistieke zoektocht.

  2. Je loopt door mijn hoofd

    Floor Martens, Mike Moonen, Maria Stams & José Fijnaut, Robin Waart

    3 juli - 27 september 2020 Odapark Center for Contemporary Art, Venray

    .

    Veel hotels hebben geen kamer 13, omdat ze deze niet verhuurd krijgen. Gasten zijn bang voor mogelijk ongeluk. Het is een probleem dat praktisch wordt opgelost, nakamer 12 volgt gewoon kamer 14. We passen de telling aan en daarmee bestaat het niet. Simpel. Toch gebeurt er dan iets geks: Je loopt door de gang, op zoek naar je kamer met de sleutel in je hand. Links kamer 9, dan 10, 11, de hoek om, 12, …, 14, 15. Door afwezig te zijn wordt kamer 13 juist de enige kamer die in ieders hoofd zit. Een niet-bestaande kamer waarin niets gebeurt en waar de tijd stilstaat, maar die toch vol gevaar lijkt te zitten en daardoor de hele tijd om aandacht vraagt.
    Misschien wordt het jaar 2020 wel de kamer 13 in ons leven. Een jaar dat knaagt en zeurt, met tijd die tergend voortkruipt, ongeluk dat loert in iedere waterdruppel en ondertussen overal fluitende vogels, alsof er niks aan de hand is. Kijk om je heen en zie dat kamer dertien overal zijn intrek heeft genomen: Cafés die geen café́ meer zijn, OV dat niet langer openbaar is, scholieren zonder school en een stad zonder stadsgeluiden. En dit alles veroorzaakt door iets dat wel er wel is, maar onzichtbaar blijft en juist daarom voortdurend door ons hoofd spookt.
    Misschien wordt 2020 het jaar om over te slaan in onze telling. 2017, 2018, 2019, …., 2021, 2022. Een gezamenlijk coma, dat een collectief gat in ons toekomstig geheugen slaat. Hoe groot of diep dat gat zal zijn is nog niet te peilen. Maar het zal zijn zoals ieder gat, in muren, wegen of begrotingen: De afwezigheid van iets, dat duidelijke aanwezig is.

    In Odapark toonden we in de zomer van 2020 een tentoonstelling waarin deze tegenstrijdigheid in alle werken opborrelde: Aanwezig worden door afwezig te zijn. De persoon die er niet meer is, maar wiens aanwezigheid voelbaar wordt door wat zij achterliet.